گــیــــــــــــره

یه کِش اونقدری کِش میاد که بضاعتشه … !بعدش از یه جائی به بعد دیگه نمیتونه !نه که نخواد ؛ نمیتونه …در میره , میخوره تو چش و چالتون !این جریان خیلی از آدماست ها، یادمون نره … گــیــــــــــــره...

دوست عجب امنیت خوبی ست …میتوانی با او خودِ خودت باشی …میتوانی دردهایت را …هرچندناچیز …هرچند گران …بی خجالت با او در میان بگذاری …!از حماقت هایت بگویی …دوست انتخاب آزاد توست،اختیار توست …!نامش را در شناسنامه ات نمی نویسند …!نامت را در شناسنامه اش نمی نویسند …!دوست عرف نیست …عادت نیست …معذوریت نیست …دوست از هر نسبتی مبراست …!دوست سایبان دلچسبی ست ،تا خستگی ات را با او به فراموشی بسپاری …!به سلامتی همه دوستهای خوب . . . گــیــــــــــــره...

سخته هنوزم دوستش داشته باشی ولی از اجبار خودت رو به فراموشی بزنی.خیلی سخته دوستش داشته باشی اماندونی حست چیه...دوست داشتن... عشق...هوس...یا...خیلی سخته که درونت از گریه بخواد منفجر شه اما نتونی یه ذرشو بیرون بریزی...خیلی سخته که یکی رو دوست داشته باشی اما اجازه نداشته باشی ابراز کنی...خیلی سخته که همیشه مجبور باشی سخت ترین چیزها رو تحمل کنی … گــیــــــــــــره...

دیروز زنی را دیدم که مرده بود و مثل ما نفس میکشیدراستی یک زن چطور میمیرد؟مرگش چگونه است؟یا لبخند به لب نداردیا آرایش نمیکندیا دست کسی را نمیفشاردیا منتظر آغوشی نیستیا حرف عشق که میشود پوزخند میزندآری زنها اینگونه میمیرندآدمهاقند را می شکنند تا از حلاوتش بهره گیرندرکورد را می شکنند تا به افتخارش برسندهیزم را می شکنند تا به گرمای آتش برسندغرور را می شکنند تا به افتادگی برسندسکوت را می شکنند به آوازی برسندبرای همه شکستن هایشان دلایل خوبی دارند آدمهاولی هنوز نفهمیدم؛ چرا آدمها “دل” میشکنند؟ گــیــــــــــــره...